 |
|
Vrede en Liefde ( 4 / 5 mei )
|
04 Mei 2009 | 00:08:35
|
Vrede en Liefde
( 4 / 5 mei )
Vrede is als iets onbestemds
je kan het proeven in de natuur
als iets ongewoon moois en zuiverheid.
Maar het kan ook geweld aangedaan worden
door alles wat we nu uit het verleden
met ons mee dragen gevoed door macht,
vernietiging en dood.
We lijken het mee te dragen van
gisteren naar morgen en overmorgen.
We wensen elkaar elke zondag
in de kerk Gods vrede toe, alsof
het Gods vrede is en niets met
ons te maken heeft; een vrede die
blijkbaar niet in ons hart woont.
Vrede kent geen macht, harteloosheid
en het staat niet naar het leven.
Vrede is de vervulling van de liefde
in ons hart. Alleen als zij beiden
samen smelten en we ze in een sterke
drang doorgeven willen aan elkaar,
opdat we bij elkaar ons veilig voelen,
en we vanuit de vrede en liefde bij elkaar
mogen zijn wie we zijn voor vandaag,
gisteren en morgen koesterend dit
grote goed opdat harten niet meer gebroken
worden door verlies van hen die niet
verloren mochten gaan en ook morgen
niet verloren mogen gaan.
Frits
(3 mei 2009) | |
|
|
|
Zelfs een held heeft wel eens........
|
19 April 2009 | 00:41:24
|
"Zelfs een held heeft wel eens een misverstand in zijn denkraam, dat men hem in de schoenen kan schuiven."
Maarten Toonder
uit: De zonnige kijk (1980) | |
|
|
|
De Tweesprong
|
04 April 2009 | 00:57:37
|
De Tweesprong
Het zwerk en mijn denken lijken bezwangerd
door onrust in al zijn facetten.
Het verleden probeert me vast te houden om
niet te hoeven loskomen van het bekende,
het vertrouwde waarin mijn wortels zijn.
Het verleden zo vertrouwd met zo veel zekerheden waarin ik elk plekje ken.
Vandaag gaat zo maar heen naar morgen.
Oh ik zou zo graag willen blijven in
gisteren, vorige week, vorig jaar.
Het vertrouwde was reeds ondermijnd; gisteren en de zekerheid zijn vandaag reeds
een vage niet te duiden en ongrijpbare schim
Ik weet, ik moet naar morgen maar laat mij
hangen in gisteren het vertrouwde verdergaan
Maar de tijd is onverbiddelijk en laat mij de tweesprong zien waarvan ik moet kiezen
om verder in te gaan.
Nee de tweesprong biedt geen soelaas, mijn
denken, doen en bestaan zijn ontregeld.
Onvermijdelijk moet ik de scheidslijn overgaan, overgaan naar een nieuwe levensfase.
Ja ik sta op de tweesprong en zal moete kiezen: vasthouden aan gisteren en
krampachtig koesteren de zekerheden van toen
of voortgaan naar morgen het onbekende.
laat ik maar even wachten want de
draaikolk stopt nog niet en weet ook niet
of die ooit zal stoppen.
Frits
03-03-2009
| |
|
|
|
Kan ik geloven
|
05 Januari 2009 | 00:48:50
|
Kan ik geloven
kan ik geloven
dat na de nacht de dag komt?
Kan ik geloven
dat na de duisternis het licht komt?
Kan ik geloven
dat na de winter de lente komt?
Kan ik geloven
dat honger en dorst normaal zijn?
Kan ik geloven
dat oorlogen nuttig zijn?
Kan ik geloven
dat oorlogsslachtoffers nodig zijn?
Kan ik geloven
dat ernstige ziekte rechtvaardig is?
Kan ik geloven
dat kleine kinderen achter moeten blijven
Kan ik geloven
nee ik kan niet geloven dat het verdiend is
Kan ik geloven
ja ik geloof in het onbegrip van de jonge moeder die haar einde ziet naderen
kan ik geloven
ja ik kan geloven dat zij geen toekomst meer hebben
Kan ik geloven
ik geloof dat ik niets begrijp van deze harde wereld
Kan ik geloven
ik kan niet geloven dat er geen liefde meer is
Kan ik geloven
Ik kan geloven dat mensen ontroostbaar zijn
Kan ik geloven
ik kan geloven in de uitzichloosheid van hun leven
Kan ik geloven
in de rechtvaardigheid die het geloof zou moeten inhouden?
Kan ik geloven
in de medemenslijkheid voor hen die het nodig hebben?
Kan ik geloven
geen idee of ik nog in mijzelf kan geloven
Kan ik geloven
ik kan misschien beter ophouden met geloven
Kan ik geloven
geloven in de verschrikkingen van de wereld?
Kan ik geloven in alle mooie dingen en mijmeren over liefde en mededogen?
Kan ik geloven
ach geloven in dat wat zo ver weg lijkt?
Frits
( 29-12-2008)
| |
|
|
|
Ongerijmde gedachten
|
05 Januari 2009 | 00:40:46
|
Ongerijmde gedachten
Als een biljartlaken strekt
de groene vlakte zich voor me uit.
Zij trekken sporen door de vlakte,
geen spoor achter zich latend.
Ook hun gedachten laten ze achter zich
daar ze niets dachten en
niemand kan weten wat ze dachten.
Statig staat een grijs gestalte
mismoedig over de groene vlakte
te turen en overpijnzend en
overdenkend of er deze dag
nog iets te eten zal zijn en ziende
dat de groene vlakte het eten
aan zijn scherpe blik onttrekt.
Maar de gevederde vrienden die hun
sporen door de groene vlakte trokken,
weten dat ze niet van honger omkomen,
imers de groene vlakte is hun maaltijd.
De statige grijze gedaante heeft
zijn lange nek ingetrokken, overpijnzend
of hij nu weg zal vliegen of straks,
als de honger te groot zal zijn,
om elders een rimpeloze vlakte
te zoeken die niet met groen bedekt is.
Luid krijsend, vliegt hij dan naar waar....
zijn gedachten achter zich latend en niemand zal weten wat hij gedacht heeft.
Want alle gedachten verwaaien
met de wind en zo ook de mijne
stel ik mijmerend vast.
Frits
( 29-12-2008)
| |
|
|
|
De Zwarte Vriend
|
29 Augustus 2008 | 01:05:49
|
De Zwarte vriend
Bij het ontwaken bekruipt mij
het verlangend gevoel, een gevoel
dat naar vervulling verlangt.
Een gevoel waar je niet buiten kan
en waar je niet buiten wil.
Maar het gevoel moet wachten,
eerst koffie en de hond,
mijn boezemvriend,
een appeltje voor de dorst.
Ja dan gaan we op pad en
het verlangen wordt sterker,
de vervulling er van is nabij.
nog een honderd tal stappen
en het is zo ver, reikhalzend
probeer ik te zien wat ik wil zien.
Ik probeer om een bos groen
gebladerte te kijken terwijl dat
niet opzij wil, zeggend: rustig
ja.. alles opz'n tijd toch?
Het gebladerte achter me gelaten
hebbende, wordt mijn blik met
vreugde vervuld.
Ja hij is er weer op de afgesproken
tijd en op de afgesproken plaats.
Statig in het zwart op een paaltje
in het water zijn vleugels wijd en
zachtjes wiegend op wind opdat zij
droog zijn voor straks De Aalscholver.
Wie kijken elkaar veel betenened aan
met een blik van blijde herkenning
en wetende op dat ogenblik dat
onze dag weer goed is.
Goed gemutst gaan we weer onze weg
wetend dat we elkaar morgen weer zien.
Dat idee doet ons nu reeds sterk
verlangen naar morgen
Frits
29-9-2008
| |
|
|
|
Generaties ( 4 - 5 mei )
|
03 Mei 2008 | 01:39:55
|
Generaties
(4 - 5 mei)
Nu op dit moment lijken de
generaties in elkaar te schuiven,
de generaties van toen en nu.
Gezamenlijk beseffend van wat
was - verschrikking, verderf en dood -
beseffend nu te leven in vrede,
ook beseffend dat wat was, niet
voorbij is ook al willen we dat,
samen delen de zorgeloosheid
zonder doden door macht.
Nee we beseffen dat wat achter
ons ligt ook nu in ons ligt, voor
ons ligt de onmogelijkheid het
geweld te keren welk onze geliefden
van ons afnam en zal af nemen.
Straks mogen we vieren de
schijnbare onbevangenheid van
virtuele vrijheid.
Morgen schuiven de generaties
weer uitelkaar, het verleden met
hen die stierven voor nu,
het heden met de doden in naam
van de vrede, de toekomst die
omvloersd lijkt met een zwarte rand
door hen die nog vallen zinloos
in naam van...............
We willen en zullen delen met elkaar
eens de hemel op aarde
Frits
(29-04-2008) | |
|
|
|
Herfst
|
12 Oktober 2007 | 23:42:40
|
HERFST
De herfst tooit zich in wonderbare pracht van kleuren en vergankelijkheid,
een overgang van zomer naar winter.
Dit deel van het jaar probeer ik met zijn pracht te vangen in foto's.
Langzaam krijgt het album Herfst vorm, maar zal pas afgerond zijn als de herfst het stokje aan de winter doorgeeft.
Frits | |
|
|
|
Vergankelijkheid
|
01 September 2007 | 00:12:50
|
Vergankelijkheid
Het leven is mooi en om van te houden.
Schoonheid is het sleutelwoord welk ons leven volledig beheerst.
Uiterlijke schoonheid najagen tot het end.
Net een boot die net te water gelaten is en wiens schoonheid wordt gekoesterd, verzorgd om het jong zijn en het nieuw zijn te behouden tot in eeuwigheid.
zo ook ons eigenstreven waardoor ons innerlijk en uiterlijk tot een God is veheven.
Maar langzaam komt het verval. De kleuren op de boot vervagen en de roest doet zijn intrede evenals onze rimpels die ons storen.
De boot vaart al maar langzamer, de zeilen scheuren en de mast breekt af.
Ziek blijft de boot ergens liggen, wachtens op zijn einde.
Zo komen ook bij ons de trekken van veroudering en kunnen we niet goed meer uit de voeten. We belanden in een hoekje(vaak verlaten door iedereen)
op een bed wachtend evenals de boot op ons einde tot we niet meer zijn in vergetlhied alsof de boot en wij nooit waren
Frits
1-9-2007 | |
|
|
|
Het Duin
Natuur/Duinen
|
26 Augustus 2007 | 00:36:44
|
Het Duin
Wandelend in het duin, de milde
avond tegemoed lopend, bezorgde een
roodachtig zonnetje een heerlijke warmte,
een werkelijk zomer gevoel.
Een gevoel alsof ik in de wolken liep.
in de wolken lijkend verheven
boven mens en dier en plant zwevend
op de termiek van de zomeravond.
De wilde roosjes geurden liefelijk
en de duin violen, met hun openheid
schenen me te verwachten.
We wisselden een blik van herkenning
van.... we kennen elkaar maar
wetende niet wie we zijn.
Het avond zonnetje neemt
langzaam in zijn rode glorie afscheid
van de dag en belooft me morgen
er weer voor me te zijn.
Langzaam nader ik het einde van
het duin en loop van de avond
naar de nacht in een almaar stiller
worden de wereld. Ik laat me opnemen
in het zomer gevoel door de nacht
dromend van een nieuwe dag
met een nieuw zomer gevoel, dromend
van het weer kunnen genieten
van de blauwe en gele bloem
waarvan ikde naam niet ken en weer
de geur van de wilde roosjes
kan opsnuiven en de duinviooltjes
weer begroet en met hen een blik van
herkenning wissel en denken
we kennen elkaar, maar weten niet
wie we zijn en wetende dat
we ieder van het zelfde genieten
het heerlijke zomer gevoel
Frits
( 24-08-2007) | |
|
|
|
Wees niet bang
|
05 Juli 2007 | 11:24:38
|
Wees niet bang
Wees niet bang je
mag opnieuw beginnen,
vastberaden doelbewust
of aarzelend op de tast.
Houd je aan regels
volg je eigen zinnen
Laat die hand maar los
of pak er juist een vast
Wees niet bang
voor al te grote dromen
Ga als je het zeker weet
en als je aarzelt wacht
Hoe ijdel zijn de dingen
die je je hebt voorgenomen
Het mooiste overkomt je
het minste is bedacht
Wees niet bang
voor wat ze van je vinden
Wat weet je van een ander
als je jezelf niet kent
Verlies je oorsprong niet
door je te snel te binden
Het leven lijkt afwisselend
maar zelfs de liefde went
Wees niet bang
je bent één van de velen
Een tegelijk is er maar één als jij
Dat betekent dat je
vaak zult moeten delen
En soms zal moeten zeggen laat me vrij
(van Freek de Jonge) | |
|
|
|
Gedicht Heden en Verleden
|
18 Juni 2007 | 13:55:33
|
Heden enVerleden
Tranen stromen en stroomden uit
de onpeilbare diepte van het verdriet.
Zeeen van zilveren parels - elk bevattend
de pijn - het ongeloof en de
onvindbaarheid van de goede mens.
Zeeen van tranenparels die weerspiegelen
het leed dat werd en wordt aangedaan
aan miljoenen en aan die ene die
daar was waar hij niet kon en mocht zijn.
Tranen verhullen ook in de schoonheid
van de parels het onherstelbare verlies
van velen, van die ene dierbare
weggenomen door geweld, zinloos geweld.
De tranenzee, de vloedvan zilveren parels
geven ook weer hun schoonheid,
hun kleur, hun drang om verder te gaan,
geven ook weer dat er vanuit het verdriet
verder geleefd mag worden van hen die
vernederd, geknecht en vertrap werden
en zelfs hun leven er voor gaven
en nog steeds geven nu en in de toekomst.
De parels tonen ons de schoonheid
van hen die niet meer zijn, en hen die
beklemd zijn tussen heden, verleden
en toekomst en ons de moed geven
om verder te gaan op de weg die zij ons
baanden en banen om te komen tot
het delen van liefde en vrede opdat
we elkaar recht in de ogen kunnen blijven
kijken. Opdat we elkaar kunnen en willen
respecteren daar ieder mens uniek is
en geen mens verloren mag gaan
voor nu en voor de toekomst.
Frits
( mei 2007)
| |
|
|
|
Nevel
|
09 April 2007 | 13:00:08
|
Nevel
Langzaam zweven slierten nevel over sloten
en weiden in de nacht, ze verhullen op trage
wijze boom en plant, mens en dier.
De nevel overdekt het geheel en onttrekt
alles aan ons oog en doet ons denken
dat er niets is en ook niets was.
Soms drijven de nevelen ook door je hoofd,
alles bedekkend en verhullend wat was.
Het geeft even rust van dat wat je bezig
hield, waar je niet los van kwam.
De nevel vormt een deken waarin ze alles
beschermend in zich opneemt opdat
invloeden van buiten geweerd worden.
Tegen de ochtend, onder invloed van de zon,
geven de nevelen langzaam prijs wat zij
in de nacht in zich genomen hebben.
Langzaam worden de contouren zichtbaar
van plant, boom, mens en dier.
De nevelen geven ook traag mijn denken
prijs en confronteren me met de werkelijkheid,
de gedachte die er waren en welke ik liever
niet meer wist. De nevelen zijn vertrokken
tot zij de avond weer kunnen innemen
en ook ik mijn denken weer vertrouwd
geborgen weet in de wattendeken
Frits
( 8-3-2007) | |
|
|
|
Luchtkastelen
|
03 Februari 2007 | 23:57:40
|
"Luchtkastelen zijn zo makkelijk om je toevlucht er toe te nemen.
Ook zo makkelijk om te bouwen."
Henrik Ibsen Noors dramatist 1828-1906 | |
|
|
|
Alle Goede Dingen
|
13 Januari 2007 | 01:10:52
|
Alle Goede dingen
( Why ) All Good Things Come tot an End
De herfst is gekomen in zijn
wonderlijke schoonheid van afstervend
geblader en kalende bomen.
Dit mooie kan niet blijven maar
maakt plaats voor winter, lente,
zomer ieder met hun charme en
ook weer voorbijgaan.
Een feestelijke viering van
verjaardag of geboorte kennen
ieder tot slot ook een end. terwijl
het mooi en goed was
Ons kind zijn wordt ingewisseld
voor volwassenheid en en wijsheid
Maar dit laatste kent zijn end en gaat
vaak over in kinderlijke gedachten.
het goede van het leven, het goede
in het geloof, het goede naar Hem
lijkt soms ook voorbij te gaan.
Zo zullen alle goede dingen
eens tot slot eindigen.
(Waarom) eindigen alle goede dingen
(Why) All Good Things Come to an End
Frits
(13-01-2007) | |
|
|
|
Alles wat ons irriteert.........
|
27 December 2006 | 01:19:52
|
Alles wat ons irriteert aan anderen,
kan ons leiden tot het begrijpen van ons zelf
| |
|
|
|
Het leven is het leven waard
|
26 December 2006 | 22:19:00
|
Het Leven is het leven waard
Hoe kunnen wij de geboorte
van onze Heer gedenken en loven,
terwijl we toekomst verminken van
onschuldige kinderen. En de wereld
in al zijn pracht en praal vele
kostbarelevens, opzij schoof;
harteloos, liefdeloos en genadeloos
ijskoud zo maar de dood in jaagt.
Nog steeds moeten wij leren dat
de onaantastbaarheid en de uniciteit
van de mens (onze naaste), liefde,
vrede en warmte verlangt.
Als wij hier van doordrongen zijn,
kunnen we feestelijk gedenken dat
onze Heer werd geboren.
Als we de vrede van Christus
onze harten laten verwarmen
opdat we Zijn vrede en liefde en
warmte elkaar doorgeven en erkennen
dat het leven waard is geleefd
te worden; wetende dat ons leven
kostbaar is voor elkaar en voor Hem
van wie wij het mochten ontvangen
als een hemels geschenk.
Frits
27-12-2006 | |
|
|
|
De Elementen
|
13 November 2006 | 00:38:17
|
De Elementen
In het duister, verlicht door de
straatlantarens, spoed ik me
over een geelbruin tapijt van blaren
welke door de harde wind zijn
los gekomen van de bomen die ze
onmogelijk konden vasthouden.
Leunend tegen de storm, welke buldert
en takken kraakt welke het leven al
hadden verloren, aanschouw ik
de voort jagende wolken welke
de sterren telkens bedekken.
Zelfs de Nijlganzen doen er het
zwijgen toe alsof ze respect hebben
voor de elementen welke zij niet beheersen.
De elementen fascineren me, vooral
het ontstuimige water welk verlicht wordt
door de dappere maan, hoewel zij telkens
moet wijken voor de jakkerende wolken.
De elementen water, storm en maan,
nemen bezit van me en nemen me op
in het geheel van het spel van de natuur.
Ja de elementen toveren me een
fascinerende nacht voor, welke ik
slechts kort mocht meemaken.
Maar even was ik één met de natuur
in al haar volheid en pracht
Frits
(10-11-2006) | |
|
|
|
Herfst
|
30 Oktober 2006 | 01:20:06
|
Herfst
Goud, geel, bruin kleuren de blaren
zachtjes ritselen ze door de zwoele wind
die gevoelig langs hen strijkt.
Een licht regentje laat druppels achter
welke door een streling van de zon
als parels schitteren tot zij zachtjes
van de blaren rollen en vallen op de grond.
Zo nu en dan dwarrelen de blaren mee
op de wind; enkle harde windvlagen
maken veel blaren los van hun boom
en zweven als gouden sneeuwvlokken
neder tot zij zachtjes landen rond de boom
waar ze vandaangekomen zijn.
Vocht, zon, wind en warmte laat de
blaren verteren als tot de dood veroordeeld.
Maar verteerd en opgenomen in de aarde
zijn de blaren de voeding voor de boom
die zij hebben moeten verlaten.
Zij zijn gevallen om het leven van
de boom in stand te houden.
De blaren zullen weer tot nieuw leven
komen in de nieuwe blaren pracht van
de boom in het voorjaar. Door de dood
heen zullen de blaren weer voort leven.
Zo is de dood het begin vannieuw leven
Frits
(30-10-2006) | |
|
|
|
Bron van Levend water
|
13 Oktober 2006 | 18:29:04
|
|
|
|
Heb geen angst
|
12 Oktober 2006 | 18:06:06
|
Heb geen angst
Heb geen angst als de somberheid je overmant,
Heb geen angst als het in je donker wordt
Heb geen angst als je
je verlaten voelt.
Heb geen angst als iedereen je verlaat.
Heb geen angst als de lichten uitgaan
Heb geen angst als je je ogen sluit
Hebdus geen angst want
God is altijd bij je
Heb geen angst
en leg je hand
in de Zijne
Hij geeft
warmte,
liefde,
leidt
je op
zijn
weg
Frits
(24-11-2003)
| |
|
|
|
Betrokkenheid
|
07 Oktober 2006 | 23:26:44
|
|
Betrokkenheid
Betrokken zijn bij al het leed,
dat op je pad zal komen,
een ziel, in duisternis verdwaald,
die stil wordt meegenomen,
een naaste die je deze dag
met 'n vriend'lijk woord zult sterken,
dat zijn de dingen die de Heer
door jou zo graag wil werken.
Betrokken zijn bij al het leed,
met and'ren innig strijden,
een mens, verlaten en verschopt,
naar groene weiden leiden.
Zo ben je de Samaritaan,
waar Jezus van verhaalde
en volg je in het spoor van Hem,
die eens voor jou betaalde.
Betrokken zijn bij al het leed,
maar toch niet meegezogen,
omdat je alles wat je hoort,
weer doorgeeft naar de hoge.
Je helpt, bemoedigt en vertroost,
probeert de pijn te stillen
en wat je zelf niet dragen kunt,
zal God wel voor je tillen!
Frits Deubel
| |
|
|
|
In de Lappenmand
|
06 Oktober 2006 | 01:19:04
|
|
|
|
Gebed: Heer, meer dan wij zelf weten...
|
04 Oktober 2006 | 00:16:09
|
Meer dan wij zelf weten
Heer,
meer dan wij zelf weten
weet Gij dat voor velen van ons
het verleden heel dikwijls een rem betekent
om U te volgen.
Als een zware balast wegen de jaren
soms zo dikwijls door op onze schouders.
Help ons heel ons zijn,
heel ons verleden,
al onze kwetsuren,
ons niet kunnen vergeven,
onze opgehoopte haat,
te dragen in U.
Gij, en enkel Gij,
kunt dit alles ombuigen naar uw Licht,
en ons bekwaam maken U te volgen;
niet achterom kijkend,
maar vooruit,
als vernieuwde mensen
door uw genade.
Kom Heer Jezus,
alle dagen van ons leven.
Amen.
Klik op welcom voor de homepage
| |
|
|
|
Ik en de ander
|
03 Oktober 2006 | 00:27:43
|
Zet Heer
Een wacht
Voor mijne lippen
Behoed de deuren
Van mijn mond
Zodat m’niets onbedachtzaams
Zal ontglippen
Waardoor ’k de ander
Onbewust verwond
Zet Heer
Een wacht
Bij mijn gedachten
En stuur ze op een zuiver pad
Leer mij
Mijzelf niets te verzachten
Maar leer mij zien
Hoe U hebt lief gehad
Zo dat ik leer
De ander te verdragen
Ook als hij anders is dan ik
Leer mij toch stil te zijn
Of enkel maar te vragen
Wat is jouw zorg
Wat is jouw pijn
Laat mij
Een schouder
Voor de ander zijn.
G L Pap – van Munster
| |
|
|
|
|
